Netwerken

Het stond echt in de krant, de Suitclub in Eindhoven organiseert een lezing met Dirk Scheringa, christmas greetings met Dirk. De oud DSB topman komt voor een vergoeding van tussen de 5000 en 9000 Euro graag vertellen hoe je de boel oplicht. De Suitclub, dat zijn mannen die strak in het pak samen een borrel pakken. Netwerken, noemen ze dat. Laat ik nou niet meteen te negatief zijn. Een beetje spannend is het natuurlijk wel, het eerste openbare optreden van Dirk , na de val van zijn imperium. Al vraag ik mij af of die christmas greetings ook voor alle gedupeerden van de woekerpolissen zijn. En kan ik mij nauwelijks voorstellen dat die zakenmannen er iets wijzer van worden. Tenzij ze, zoals een Vlaamse vriend ooit zo mooi sprak, krapuul in maatpak zijn.

Vakantie gevoel

De autostrade, zo heet dat geloof ik in België, tussen Antwerpen en Turnhout. Het regent pijpenstelen. Slecht zicht en geen leuke muziek op de VRT radio. Dan scan ik wat over de FM band. Hoor opeens stevige popmuziek die mij wel bevalt. Even later hoor ik een Franstalige DJ. Het blijkt Pure FM te zijn van de RTBF, de Waalse publieke omroep. Schandalig eigenlijk dat die zo noordelijk nog zo goed te ontvangen zijn. Die hebben gewoon veel te sterke zenders. Of ze willen misschien toch een beetje landelijke omroep voor heel het verdeelde België zijn. Hoe dan ook, de muziek was goed en de Franse stem gaf mij een echt vakantie gevoel. Dit was echt buitenland.

Actie

Een voormalige fabriekshal op Strijp S in Eindhoven. Meer het decor voor een illegale houseparty , maar vandaag het toneel van actievoerders. Met duizenden zijn ze gekomen. Bijna allemaal vijftig plussers met fel gekleurde hesjes van de FNV. Actie, actie wordt er gescandeerd. Wat een heisa over de AOW leeftijd. Persoonlijk maak ik mij er niet druk over. Wie weet hoe het over 20 jaar is, dan zijn we alweer heel wat kabinetten verder. En anders dan ga ik wel op pad als verslaggever met een microfoon op een rollator. Het is zo makkelijk, alleen maar nee roepen en vast houden aan verworvenheden. Dan ga ik voor de radio op zoek naar actievoerders met een zwaar beroep. Ik spreek een gezette man aan met FNV pet en vraag wat hij voor werk doet. Ik werk niet, ik zit in de WAO, is het antwoord. Wat doet die man op een demonstratie tegen werken tot 67 jaar ? Mijn vooroordelen over de demonstratie worden meteen bevestigd. Als ik het pand verlaat wil een FNV'er mij een hesje en petje van bond geven. Vriendelijk bedank ik voor de eer. Mij niet gezien !

De kater

Meestal ben ik niet zo van de Hollywood films. Maar de Amerikaanse film The Hangover zou leuk zijn, hoorde ik. Typisch iets voor een avondje bank hangen. Vol verwachting ging ik kijken. Na anderhalf uur hooguit een paar keer gelachen. Niet meer dan dat. Het is die typische voorspelbare Amerikaanse onderbroeken humor. Met moeite zit ik de film uit. Daarna val ik al zappend in het Duitse meesterwerk Das leben der anderen. Hoewel ik de film al twee keer heb gezien wordt ik meteen weer meegenomen in het verhaal. Zie toch weer details die eerder niet opvielen. Het verschil kan niet groter zijn. Amerikaanse Hollywood fims, vaak met de diepgang van een punaise. De Duitse cinema, schitterende films die blijven boeien.

De Muur

Duitsland herdenkt deze week dat twintig jaar geleden de muur viel. Zelf merkte ik vorige maand in Berlijn al dat er deze keer heel veel aandacht voor is. En terecht, want het is voor mij toch nog steeds de grootste historische gebeurtenis tot nu toe in mijn leven. Ik zie mij zelf nog staan op een verhoging in West-Berlijn om over de muur te kunnen kijken. In de wachttoren vlakbij loerden de Grenztruppen van de DDR met verrekijkers naar de nieuwsgierige toeschouwers die het verboden rijk in keken. Dat was begin jaren tachtig. Niemand die toen had kunnen denken dat het vijf jaar later voorbij zou zijn. Met een dagvisum kon je een dagje Oost-Berlijn in. Verplicht 25 westmark wisselen voor DDR geld. Langs streng kijkende Duitsers in uniform door de grenspost. Aan het einde van de dag weer terug en toch altijd een gevoel van opluchting als je weer in het vrije West-Berlijn was. Spannend was het wel een bezoekje aan de Hauptstad der DDR. Je kwam in een andere wereld. Van de muur is , op een paar stukjes na, niets meer over. Nog altijd vind ik het opwindend om zomaar door de Brandenburger Tor te kunnen lopen. Dat maakt Berlijn zo een boeiende stad, de geschiedenis leeft er.

Online

De laatste reactie op mijn vorige stukje dekt de lading helemaal. Een weekje zonder internet heeft ook voordelen. Bijvoorbeeld, dat je weer eens wat vaker een goed boek gaat lezen. Toegegeven het is wel even balen als je geen verbinding hebt. Je staat er van te kijken wat je allemaal niet meer kan zonder internet anno 2009. Met dank aan UPC, was het anderhalve week afkicken. Toch ging er even een zucht van verlichting door ons huis toen de verbinding weer werkte. De monteur stelde de diagnose binnen één minuut. De voeding van het modum was kapot ! Daardoor zit je dan anderhalve week zonder internet. Toch wel leerzaam.

Geen internet

Het is hier nu niet stil door gebrek aan inspiratie maar omdat ik thuis ben afgesloten van de buitenwereld. Sinds vrijdag ligt internet eruit. Het modum van UPC begaf het en wordt pas eind deze week vervangen. Pas als je het niet hebt merk je hoe afhankelijk wij zijn geworden van internet en de computer. Internet bankieren kan niet, mailen kan niet. En ook de talloze verwijzingen op radio en tv om voor meer informatie even op onze website te kijken zijn even niet aan mij besteed. Op zich geen drama, maar ik zal toch blij zijn als de verbinding met het world wide web weer werkt.

Keuze vrijheid

Jaren geleden zat ik in de programmaraad voor de kabel van UPC. Een clubje mensen dat advies geeft over welke zenders er op de kabel moeten zitten en welke juist niet. De belangen, vooral van commerciële zenders, zijn enorm. Want als je op de kabel zit heb je een groter bereik. Vaak leidde het dan ook tot heftige discussies. Ooit heb ik kunnen voorkomen dat de ARD (Duitsland 1) van de kabel werd gegooid. En voor elkaar gekregen dat Radio Donna op de kabel kwam. Nu ik dit opschrijf lijkt het een eeuwigheid geleden en vooral compleet achterhaald. Met digitale televisie heb ik meer dan honderd zenders. Teveel om ooit allemaal te kijken. Voor de radio is er internet en mijn internetradio die in de keuken staat. Onder het koken luisteren naar WINS 1010 New York, klassieke muziek op BBC radio 3, of jazz op Berlin Jazz radio, het kan allemaal. Meer dan tienduizend zenders ! Niet dat ik ze ooit allemaal zal kunnen horen, maar wel geweldig die enorme keuze. En vooral die vrijheid zonder dat anderen bepalen wat goed voor je is.